پیری رسید و عهد جوانی تباه شدبا دم عیسی‌، برای‌‌ حلّ مُشکِل آمدهدر میخانه گشودند و چنین غوغا شدمعتکف گشتم از این پَس بدر پیر مُغانجز سر کوی‌ تو، ای‌ دوست! ندارم جاییوه چه افراشته شد، در دو جهان پرچم عشق!‏من جان نمی‌دهم، مگر اندر هوای دوست‏جرعه‌ای‌ می‌خواهم از جام تو تا بیهوش گردمماه تابانم دیوان امام صفحه 11