وه چه افراشته شد، در دو جهان پرچم عشق!‏بی نصیب آن کس که او را، رَه بر این پیمانه نیست‏‏من جان نمی‌دهم، مگر اندر هوای دوست‏جرعه‌ای‌ می‌خواهم از جام تو تا بیهوش گردمماه تابانمابروی تو قبله نمازم باشدسر زلفت به کناری زن و رخسار گشاغم مخور...آتش افروخته دیوان اشعار صفحه 12