یک روز در جماران بودم امام تازه به جماران تشریف اورده بودند اوایل جنگ بود و بین کسانی که می‏ امدند برای دیدار امام زن جوانی بود که تازه شوهرش را از دست داده و یک دختر چند ساله هم همراهش بود دختر خیلی بی ‏تاب بود و گریه می‏ کرد از صبح فریاد زده بود تمام سر و صورتش

حالت امام در موقع شنیدن خبر شهادت دوستانشان دیدنی است با اینکه چون کوه صبور هستند و صبر می‏ کنند ولی سراپا عاطفه ‏اند مثلا وقتی مرحوم دکتر بهشتی شهید شدند ما جرات نمی‏ کردیم به ایشان بگوییم یکی از کارهای من در طول این سه سال بعد از انقلاب رساندن خبر شهادت دوستان

امام خیلی با عاطفه و مهربان بودند خصوصا نسبت ‏به بچه‏ ها خیلی علاقه‏ مند بودند با یک بچه کوچک مثل همان بچه رفتار می‏ کردند حتی می‏ گفتند من وقتی در حسینیه می‏ روم اکثرا به بچه‏ ها نگاه می‏ کنم گاهی اوقات که می‏ دیدند بچه‏ ها در اثر فشار جمعیت و گرما

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی چند روزی شهید مطهری موفق نشده بودند که به دیدن امام در قم بروند روز پنجشنبه ‏ای که سه‏ شنبه هفته بعد ان ایشان شهید شدند به دیدن امام رفتند امام به ایشان گفتند اقا چقدر کم پیش ما می‏ ایی در شهادت استاد عباراتی را به زبان اوردند که کمتر

امام گاهی نسبت‏ به افرادی که به نظر دیگران نمی‏ امدند نظری ویژه و محبت امیز داشتند از جمله مرحوم شیخ مسیب که از علاقه‏ مندان امام در نجف اشرف بود و مدت کمی قبل از رحلت امام در اثر بیماری سرطان فوت کرد امام فوق انچه در مورد مثل ایشان متصور و متوقع بود تا اخرین

من مدتها پیش اقا می‏خوابیدم مواقعی که مادرم سفر بود ایشان می‏گفتند که تو نمی‏خواهد پیش من بخوابی چون تو وابت‏خیلی سبک است و این برای من اشکال دارد حتی ساعتی را که برای بیدار شدنشان بود دیدم لای یک چیزی پیچیدند بردند دو اتاق ان طرفتر که وقتی زنگ می‏زند من

امام به غایت عاطفی بودند برای مثال ایشان با علی فرزند حاج احمد اقا بسیار انس داشتند و شاید ساعت ها با او مشغول بازی می‏ شدند یادم هست‏ به اتفاق برخی ازدوستان برای زیارت مرقد مطهر امام هشتم به مشهد مقدس رفته بودیم و علی نیز با ما همراه بود امام که با کسی تلفنی صحبت

روزی با پسرم حامد که چهار ساله بود نزد امام رفتیم امام در اتاقی نشسته بودند و یک گونی بزرگ که تا نصفه پر از کاغذ و نامه بود در کنارشان قرار داشت امام یکی یکی نامه را بیرون می‏ اوردند و می‏ خواندند انهایی را که لازم بود پاسخ بدهند زیر پتو می ‏گذاشتند تا بعدا به

اگر ما یک روز دو روز به خانه اقا نمی ‏رفتیم وقتی می ‏امدیم می‏ گفتند کجاها بودید شما اصلا مرا می‏ شناسید یعنی این طور مراقب اوضاع بودند اینقدر متوجه بودند من بچه خودم را فاطمه را بعضی اوقات می‏ بردم یک روز وارد شدم دیدم اقا تو حیاط قدم می ‏زنند تا سلام

امام در روزهایی که حالشان هیچ خوب نبود و ما به زیارت شان در بیمارستان می ‏رفتیم همین که ما را کنار تخت‏ شان می‏ دیدند با محبت می‏ فرمودند مگر صندلی نیست که بنشینید می‏ گفتیم اقا ما راحت هستیم می‏ فرمودند نه خسته می‏ شوید

وقتی امام روی تخت‏ بیمارستان بودند در ان حالت درداور بیماری هرگز به خاطر ان عظمت اخلاقی که داشتند حتی اخ نمی‏ گفتند در یک چنین شرایطی وقتی یاران امام به دیدارشان می ‏امدند و از ایشان سوال می ‏کردند اقا حالتان چگونه است امام برای تسلی خاطر انها می‏ فرمودند