در دوران مسو ولیت ممتدی که از روزهای اول انقلاب داشتیم بارها به یاد این جمله ی امیرالمو منین علیه السلام می افتادم که می فرماید اذا اشتد بنا الحرق التجینا برسول الله امیرالمومنین می فرماید وقتی در جنگها کار بر ما سخت می شد و احساس می کردیم که در مقابل حادثه ضعیفیم

سالها پیش نوشته ی ایشان در دفتر یاد بود مرحوم وزیری را در یزد زیارت کردم ان مرحوم من را به منزلش برد و با تفصیلاتی این نوشته را که در صندوقچه یی گذاشته بود و تقریبا در گوشه یی از خانه اش مخفی کرده بود اورد و باز کرد و نوشته ی امام را که سالهای دهه ی بیست نوشته بودند

روزی به اتفاق جمعی از فضلای بزرگ در خدمت امام بودیم در ان محفل از حوزه ی علمیه قم صحبت شد یکی از بزرگان اساتید و علمای اعلام قم که مورد احترام و قبول همه ی ما هستند در ان جلسه به امام عرض کردند که شما نسبت به قم توجه و عنایت داشته باشید ان روز امام فرمودند که این چیزها

چند روز قبل از پایان سال 65 که خدمت امام بودیم چون یکی از روزهای فروردین 66 با ولادت یکی از ائمه علیه السلام مصادف می شد من و اقای هاشمی رفسنجانی و حاج اقا اصرار کردیم که ایشان در حسینیه ی جماران با مردم دیداری داشته باشند امام استنکاف کردند و قاطع گفتند حالش ‍ را

معنویت مردم و خانواده ی شهدا و اخلاص رزمندگان در جبهه ها امام را به هیجان می اورد من چند بار گریه ی امام را نه فقط به هنگام روضه و ذکر مصیبت دیده بودم هر دفعه که راجع به فداکاریهای مردم با امام صحبت می کردیم ایشان به هیجان می امدند و متاثر می شدند مثلا موقعی که در

حقیقتا این فصل ده ساله ی تاریخ انقلاب ما عجیب و تکرار نشدنی است نمی دانم چگونه این فصل را گذراندیم و چگونه لحظات ان را با وجودمان لمس کردیم این ایام درست ده سال و چند ماه به اندازه ی مدت رهبری رسول خدا صلی الله علیه و اله در مدینه طول کشید حوادث چه قدر شبیه به هم

ایشان تا اخرین لحظات حیاتشان ذکر و نماز و دعا را از دست ندادند حاج احمد اقا فرزند عزیز حضرت امام می گفتند پیش از ظهر روز اخر حیات امام ایشان روی تخت دایما نماز می خواندند مدتی گذشت بعد پرسیدند ظهر شده است گفتم بلی ان وقت خواندن نماز ظهر و عصر با نوافلش را شروع

از نکاتی که من می توانم از ان دوره ای که در نجف در خدمت حضرت امام بودم و این افتخار بزرگ نصیبم بود یاداوری کنم مساله کیفیت زیارت حضرت امام هست که برای ما جالب بود زیاد اتفاق می افتاد که ما می رفتیم در حرم مطهر حضرت امیرع فقط از دورمنظره زیارت امام را نگاه می کردیم

در سالهای 1327 و 1328 وقتی که امام در مسجد سلماسی قم تدریس می کردند مسیر حرکت ایشان از خانه به طرف محل درس شان با بنده یکی بود چون منزل ما هم در نزدیکی منزل امام بود لذا بیشتر روزها میان راه با هم برخورد می کردیم امام وقتی صدای پای ما را می شنیدند با ما احوالپرسی می کردند

امام در رفت و امدها و دید و بازدیدها همیشه تنها حرکت می کردند ایشان با دار و دسته ای نمی رفتند و از راه انداختن اصحاب و عساکر و اطرافی متنفر بودند اقای شیخ حسن صانعی نقل می کرد روزی در قم امام می خواستند به دیدن یکی از علما بروند لکن ادرس او را نداشتند و از من ادرس

امام در نجف که بودند یکی از ایرانیان ماشینی را از المان خاص ایشان خریده بود که اقا با ان به حرم مشرف شوند و یا در ایام زیارتی به کربلا بروند اقا می فرمودند من ماشین نمی خواهم وقتی او اصرار می کرد که من این ماشین را به اسم شما و برای شما از المان اورده ام ولی امام به